Yıkımın Gölgesindeki Parıltı
Sosyal medya platformlarında, Gazze'deki yaşamın normale döndüğünü ve herhangi bir soykırımın yaşanmadığını öne süren İsrail yanlısı hesaplar tarafından sıkça paylaşılan, lüks görünümlü kafe ve restoranlara ait fotoğraf ve videolar dikkat çekmektedir. Bu mekanlar gerçekten de mevcuttur; ancak varlıkları, iddia edilenin aksine, bölgedeki devam eden soykırımsal anormalliğin bir kanıtı niteliğindedir.
Savaşın başlamasından bu yana Mart ayının sonlarında Gazze Şehri'ne yapılan bir ziyarette, her köşede moloz yığınlarının bulunduğu ve sokakların tanınmaz hale geldiği bir tahribat manzarası gözlemlenmiştir. Bu yıkımın ortasında ise savaş öncesinde bulunmayan, tamamen yeni inşa edilmiş kafelerin yer aldığı bir bölge şaşkınlık yaratmıştır.
Beklenenin aksine derme çatma veya geçici yerler olmayan bu işletmelerin, pahalı malzemeler kullanılarak inşa edildiği, özenle boyandığı, masa, kanepe ve şık sandalyelerle donatıldığı, cam cephelere ve parlak ışıklara sahip olduğu görülmüştür. Yarı yıkılmış binalar ve enkaz yığınları arasında bu lüks mekanların varlığı, gerçeküstü bir tezat oluşturmaktadır.
Savaşın Yarattığı Yeni Sosyal Düzen
Bu yeni ve pahalı işletmelerin ortaya çıkışı, savaş sırasında yaşanan akut kıtlık anlarında kaçakçılık, yağma ve stokçuluk gibi yasa dışı faaliyetlere karışarak zenginleşen bir kesimin varlığına işaret etmektedir. Bu servet, şimdilerde lüks kafe ve restoranlar gibi çeşitli formlarda kendini göstermektedir.
Buna paralel olarak, Gazze nüfusunun ezici çoğunluğu ise derin bir yoksulluğa itilmiştir. Savaş öncesinde ortalama bir bireyin bir kafeye oturup bir şeyler yiyip içme imkanı varken, bugün bu durum büyük bir lüks haline gelmiştir. Nüfusun büyük bir bölümü çadırlarda yaşamakta, elektrik ve içme suyuna erişememekte ve geçim kaynaklarını yitirmiş durumdadır. Hayatlarını, İsrail'in geçişine izin verdiği kısıtlı yardımlarla sürdürmektedirler.
Bu yeni ve adaletsiz sosyal düzen, savaş vurgunculuğu yoluyla ayrıcalıklı yeni bir sınıfı yükseltirken, halkın büyük bir kısmını eğitim, sağlık hizmetleri ve hatta gıdaya dahi düzgün erişimi olmayan bir sefalete mahkum etmiştir.
Bir Anlık Normalliğin Ağır Bedeli
Lüks kafelere gitme imkanı olmayan bir görgü tanığının deneyimi, bu durumu somutlaştırmaktadır. Savaş öncesinde arkadaşlarıyla sıkça gittiği daha mütevazı bir restorana giren tanık, sipariş ettiği bir tavuk dürüm, bir meşrubat ve küçük bir salata tabağı için 60 şekel (yaklaşık 20 Dolar) ödemiştir. Bu meblağ, ailesinin normal bir gelire sahip olduğu savaş öncesi döneme kıyasla üç kattan daha fazladır.
Yemek faturasına ek olarak, Gazze Şehri'ne ulaşım için ödenen tek yön 15 şekellik (5 Dolar) ücretle birlikte, bu kısa süreli normallik deneyiminin maliyeti oldukça yüksek olmuştur.
Al-Taboon isimli mekanda tek başına oturan tanık, eskiden birlikte vakit geçirdiği arkadaşlarını hatırlar: biri şehit düşen Rama, diğeri ise Belçika'ya kaçmayı başaran Ranan. Bu anılar, Gazze'nin enkazının griliği ve jeneratörle aydınlatılan kafelerin ışıkları arasında tek başına tutunulan birer dal haline gelmiştir.
Gazze'de bu tür mekanlara gidebilme imkanına sahip olan azınlık için bu durum, gerçekliğin dehşetinden kısa süreli bir kaçış sunsa da, bu anlar genellikle yıkılmış sokaklara ve bombalanmış manzaraya geri dönme kaygısıyla sınırlıdır. Soykırım, sadece insanları öldürüp evleri yok etmekle kalmamış, aynı zamanda Gazze'deki çoğu insan için normal bir yaşam ihtimalini de ortadan kaldırmıştır. Gösterişli mekanlarda geçirilen zaman, bu gerçeği değiştirmemektedir.
