Doç. Dr. Hülagü, Abdülhamit'in yetiştiği ortam nedeniyle şüpheci bir insan olduğunu belirtiyor. Bu sıkıntılar nedeniyle padişahların çoğunun ruhi dengesizlikleri bulunduğunu kaydeden Hülagü, 'ölüm korkusu yaşadıkları için şüpheci ve endişeli olduklarını' söylüyor: "Atıf Hüseyin Bey'in ilettiği anılara göre, Abdülhamit'in kişilerin simalarından, yapılarından, el, kol yapılarından, o insanların ruh halini veya fikri yapılarını anlamaya çalışan bir bakışı var."
'Erbab-ı ceraim' avı
'2. Abdülhamit, Yıldız Albümleri Mekke-Medine' adlı kitapta da padişahın fotoğraf merakıyla ilgili bilgilere yer veriliyor ve kendisinin büyük bir insan sarrafı (fizyonomist) kabul edildiğine işaret ediliyor: "İddialara göre tahta çıkışının 25. yılında hapishanelerdeki mahkûmların fotoğraflarını çektirmiş, altına mahkûmiyet sebeplerini yazdırmış, fotoğraftan seçtiği mahkûmlara af çıkarmıştır. Askeri okula kaydolacak çocukları da fotoğraflardan seçmiştir" deniliyor. Yazıda Hüseyin Atıf Bey'in sözlerine de yer veriliyor:
"Sözü canilere getirdi: 'Bir İngilizce kitabın tercümesini okumuş idim. Çünkü vaka-yı cinaiyeye (cinayet vakalarına) merakım vardır. O kitapta, canilerin ekserisinin başparmağının ucu şahadet parmağının ortadaki boğumunu geçiyor, çok uzun oluyor, elleri yabani bir hayvan pençesi şeklini alıyor diye görmüş idim. Merak bu ya, o zaman emrettim. Hapishanelerde ne kadar kanlı katil varsa hepsinin fotoğraflarını aldırdım. Filhakika başparmak hemen hepsinde uzun idi. Hem de her şeyi benziyor. Lakin eller her şahısta başta şekilde oluyor. Avrupa'da bundan bi'l-istifade canilerin resimlerinden bi't-tatbik erbab-i ceraimi (suçluları) yakalıyorlar' gibi hikâyelerde bulundu."
