YARALANAN ASKERLERE SU VEREN DEDENİN AĞZINDAN ÇANAKKELE SAVAŞI
Çanakkale merkeze bağlı Çıplak köyünde yıllardan buyana çiftçilik yaparak geçimini sağlayan ve halen dinç görünümü ile gençlere adeta taş çıkaran 105 yaşındaki Niyazi Özkan, Çanakkale Savaşı sırasında 8-9 yaşlarında olduğunu belirterek, "O yıllar gerçekten çok çileli yıllardı. Harp başladığı zaman ben 8-9 yaşlarındaydım. Halen o günler gözümün önünden gitmez. O zamanlar biz köyümüzde otururken Yunan askerleri geldi. Evlerimize girdiler. Burada bulunan adamlar bizim eşyalarımızı aldılar arabalarla götürüp gittiler. O sıralarda düşman askerlerine görünmemek için geceleri evlerde karartma yapılmaya başlandı. Köyde tellallar bağırıp geceleri ışıkları yakmamamızı istediler. Bizlerde buna uyup ışıkları yakmadık. O günlerde hava çok sakindi. Kadınlar gece yarısı bizim evimizin önüne toplandılar. Gece olmasına rağmen top, tüfek sesleri halen kulaklarımda çınlıyor" dedi.
"SAVAŞTA YARALANAN ASKERLERE SU VERDİM"
Savaş zamanında bir sabah erkenden kalktığında Truva yakınlarında bir asker gördüğünü belirten 105 yaşındaki canlı tarih Niyazi Özkan, "O tarihlerde bu bölgede oyun oynarken kağnı arabası ile gelen bir araç gördüm. İçinden bir asker indi. "Evlat bana bir su getirir misin?" dedi. Bende hemen koşarak komşudan bir bardak su götürüp yaralı askere verdim. Asker bir elinde yaralı olan karnını tutuyordu. Kendisine "Acımıyor mu?" dedim. Yere de kanlar damlıyordu. Bu sırada evimiz yola yakın olduğu için annem beni çağırarak eve gelmemi istedi. Ben ise yaralı askerlere su vermek için burada bekleyeceğimi söyledim. Gelenlere de sürekli su verdim" dedi.
"RUMLAR BİZİ KESECEKLERİNİ SÖYLEDİLER"
Köylerinde bulunan bazı Rum çocukların savaş sırasında kendilerini keseceklerini söylediğini de belirten Niyazi Özkan, "Burada benden birkaç yaş büyük İstavro'nun kızı Vasisi isimli bir genç kız vardı. O sırada kendisi bıçak biliyordu. O sırada bana sürekli "Bu bıçak sizin" diyordu. Bende "Bu bıçak bizim değil" dedim. Kız da sizi bununla keseceğiz " deyince çok korktum ve oradan kaçtım. O zamanlar gerçekten çok zor günler geçirdik" dedi.
"ARAÇ OLMADIĞI İÇİN ÇANAKKALE'YE MERKEPLERLE GİDERDİK"
Savaş sırasında köyden Çanakkale'ye ulaşmak için büyük zorluklar çektiklerini de belirten Niyazi Özkan, "Savaş yıllarında araç olmadığı için merkeple Çanakkale'ye gidebilmek için büyükannemle birlikte yola çıktık. Tabii o zamanlar araç yok. Çanakkale'ye ulaşabilmek için önce Kusköy'e gittik. Burada gece "Koca Zehra" denilen bir kişinin evinde kaldık. Gece orada konakladık. Sabahta Kepez üzerinden Çanakkale'ye ulaşmaya çalıştık. Yüksek bir kesimden Çanakkale Boğazı'nı gördüğümüzde sürü ile savaş gemisi vardı. Gözlerimize inanamadık. Heryer savaş gemisiydi. Çanakkale'nin girişinde ise 2 tane İngiliz askeri vardı. Oraya iki tane tahta perde yapmışlar bekliyorlardı. Bizim üzerimizi aradıktan sonra şehre soktular. Buradaki işlerimizi hallettikten sonra da tekrar merkeplerimizle zorlu bir yolculuktan sonra köyümüze geri döndük" dedi. Savaş sırasında ailesinin kendisine bir görev verdiğini de belirten Niyazi Özkan, "Köye yabancı birileri geldiğinde ben bunu eve haber veriyordum. Buraya İngilizlerle Yunanlılar arabalarla geldi. Bize koşu yaptırıp ve has ekmek verirlerdi. Bize daha yakın olabilmek için bunları yaparlardı" dedi
"ATATÜRK'Ü 2 KEZ YAKINDAN GÖRDÜM"
Canlı Tarih Niyazi Özkan, Atatürk'ü 2 kez yakından gördüğünü de belirterek, "O zamanlar gene küçüğüm. Ezine ilçesi yönünden Gökçalı köyünün bulunduğu yere Atatürk'ün geleceği söylendi. Hemen yol kenarına dizildik ve beklemeye başladık. Bir jeeple geldi. Önünde büyük bir kafile vardı. Hepsi de subaydı. Eliyle subaylara kenara çekilmesini söyledi ve bize doğru ilerledi. Orada bir hoca vardı. Başında da sarık vardı. Bir süre kendisi ile konuştuktan sonra oradan ayrıldı. Atatürk'ü bir kez de İran Şahı Rıza Pehlevi geldiğinde Erenköy'de gördüm. Kalem gibi bir adamdı. Çok yakışıklıydı. Onu unutamam" dedi.
"ÇETELERDEN ÇOK ÇEKTİK"
Savaş sırasında en çok bölgede bulunan çetelerin evleri yağmaladığını da belirten Niyazi Özkan, "O dönemde en çok çetelerden korkuyorduk. Gelip kadınları falan dağlara kaçırıyorlardı. Hatta benimde çok güzel bir halam vardı. Onu da biz kaçırmasınlar diye geceleri saklıyorduk. Hatta bazen beni bazen dövüyorlardı. Bende onlara kızınca" Halamı çetelere söyleyeceğim" diyordum. Onlarda bana 5 para veriyorlardı. Bende onunla şeker falan alıyordum. Buna alıştığım için bana bir gün bir dayak attılar. Bir daha para istemedim" dedi.
"SAVAŞ ZAMANINDA ASKERLEMİZ YIRTILAN ELBİSELERİNİ İP OLMADIĞI İÇİN TELLE DİKERDİ"
Gençlerin bu vatanın nasıl kurulduğunu çok iyi bilmeleri gerektiğini de belirten 105 yaşındaki Niyazi Özkan, "Bizler o zamanlar ne çileler çektik bir bilseniz. Ayakta ayakkabı, üzerimizde elbise yoktu. Ayaklarımızda takunyalarla 15 yaşına kadar büyüdük. Askerlerimiz ip olmadığı için yırtılan elbiselerini telle dikerlerdi. Şimdi her şey modern. Gençlerimiz bu ülkenin kıymetini bilsin" dedi.
"TORUNUMUN TORUNUNU GÖRDÜM"
105 yaşına kadar yaşamasının en önemli faktörünün çok çalışıp az yemek yemeye bağlayan Niyazi Özkan, "Ben çok çalışıp az yemek yerim. Ayrıca çocukluğumdan buyana çok yoğurt yiyorum. Bu kadar uzun yaşamamın sırrı da belki bu olabilir" dedi. Uzun bir yaşam süresinde 7 çocuğu ve 20'ye yakın torununun olduğunu da belirten Özkan, "2 çocuğumuz maalesef hayatını kaybetti. Diğer çocuklarım ve torunlarım ile onların çocuklarını da görmek beni mutlu ediyor" dedi.
KÖYLÜLER CANLI TARİHLE GURUR DUYUYOR
Bu arada köylüler ise 105 yaşında olmasına rağmen geçmiş dönemi hiç unutmadan hatırlayan Niyazi Özkan'ın anlattıklarını dikkatle dinlediklerini belirterek, "O canlı bir tarih. 105 yaşında olmasına rağmen herşeyi hatırlıyor. Çanakkale Savaşı sırasında yaşananları, savaş dönemini bizlere tek tek anlatıyor. Kendisi ile gurur duyuyoruz" dedi.
AYHAN ÖNCÜ -ÇANAKKALE
Videoyu İzlemek İçin Tıklayınız
