Vücudunun %98'ini kaplayan nadir bir genetik cilt hastalığıyla doğan Laura Kelly, yıllarca saklamaya çalıştığı görünümünü kabullenmeyi öğrendi. Peki nasıl?
Kelly 28 yaşında ve doğuştan melanositik nevüs (CMN) ile dünyaya geldi.
Doktorlar sekiz yaşından sonra yaşayamayacağından endişe ediyordu.
Kendisini yabancıların nasıl tepki verebileceği konusunda tedirgin ettiğini ve ergenlik çağında sık sık ağır makyaj yaptığını ve cildini kapatacak kıyafetler seçtiğini söylüyor.
Görünüşünü kabullenmenin ve CMN konusunda farkındalık yaratmanın kendisine daha fazla özgüven kazandırdığını söyleyen Laura, hikayesini paylaşmanın diğer insanlara da yardımcı olacağını umuyor.
CMN, genellikle doğumda mevcut olan bir tür doğum lekesi veya benek.
Ciltteki pigment üreten hücre sayısının artmasından kaynaklanıyor ancak bazı CMN'ler yaşamın ilk bir veya iki yılında da ortaya çıkabiliyor.
Gebelik sırasında bebeğin gelişimi esnasında tek bir hücrede meydana gelen genetik bir değişiklikten kaynaklanıyor.
Ebeveynlerden kalıtsal olarak geçmiyor ve herkeste görülebiliyor.
Küçük CMN'ler nispeten yaygın ve yaklaşık her 100 yeni doğan bebekten birini etkiliyor.
Daha büyük veya daha yaygın CMN'ler ise çok daha nadir ve yaklaşık 10 ila 20 bin doğumda bir görülüyor.
İngiltere'de her yıl yaklaşık 7 bin bebeğin bir tür CMN ile doğduğu tahmin ediliyor.
Daha büyük veya birden fazla CMN bulunanlarda, özellikle ilk birkaç yıl içinde, doğumdan sonra daha fazla doğum lekesi gelişebiliyor.
Ortaya çıkan leke sayısı kişiden kişiye değişiyor ve gelişim şekli, doktorların durumun nasıl ilerleyebileceğini anlamalarına yardımcı olabiliyor.
Laura, 1998'de bu rahatsızlıkla doğduğunda doktorların şaşkına döndüğünü söyledi.
BBC'ye yaptığı açıklamada "Anne babam için ne kadar korkutucu bir durum olduğunu hep düşünüyorum. Sanırım o zamanlar CMN hakkında pek bir farkındalık yoktu" dedi.
Büyüdüğü kasaba Draperstown'da akranları ve öğretmenleri tarafından diğer çocuklar gibi muamele görmenin büyük bir şans olduğunu söyledi.
Laura, "Herkes beni yüzünde izler olan küçük kız olarak tanıyordu" diyor.
"Anaokulundan lise son sınıfa kadar birlikte okuduğum çocuklardan hiçbiri, gelip yüzümde veya vücudumda doğum lekeleri olduğunu söylemedi."
Laura, görünüşüyle ilişkisinin ancak ergenlik yıllarında değişmeye başladığını söyledi.
"Çocukluğumda kendimi kimseden farklı hissetmedim, ta ki ergenlik çağına gelene kadar. O zaman bu durum beni derinden etkiledi."
Laura, giderek daha fazla özgüven eksikliği yaşadığını ve doğum lekelerini gizlemek için makyaj yapmaya başladığını, sonunda ise baştan aşağı makyajla kaplandığını söyledi.
Laura, vücudunun mümkün olduğunca az kısmının görünmesi için kıyafet seçmeye de özen gösterdiğini söyledi.
"Ne zaman biriyle tanışsam hep kendimden bahsetmek zorunda hissediyorum. Onlara söylediğim ilk şey 'Ah, doğum lekelerim var' demek oluyor.
"Bunu yapmak zorunda olmadığımı biliyorum ama yine de söylemek zorundaymışım gibi hissediyorum."
Laura, bazen başkalarına özgüvenli görünse de, kapalı kapılar ardında çok farklı hissedebildiğini ve bazen dışarı çıkmak için kendini zorlaması gerektiğini söylüyor.
Ancak Caring Matters Now adlı yardım kuruluşu aracılığıyla CMN'li diğer insanlarla tanışmak bu durumu değiştirmeye yardımcı oldu.
"Yakın zamana kadar bana benzeyen biriyle hiç tanışmamıştım. Bu yüzden, bunca yıldır kendime bakarak bana benzeyen tek kişinin ben olduğumu düşünüyordum."
Laura, ailesinin ve arkadaşlarının son birkaç ayda özgüveninde büyük bir değişiklik fark ettiklerini söylüyor.
Son dönemde ilk kez dışarıda şort giymek de dahil, artık doğum lekelerini daha çok göstermeye başladığını söylüyor.
Laura, daha önce görünüşünü gizlemek için büyük çaba sarf eden biri için şort giymek gibi basit bir şeyin bile büyük bir dönüm noktası olduğunu ve şimdi yavaş yavaş görünüşünü kabullenmeyi öğrendiğini belirtiyor.
"Kendimi biraz daha fazla göstermeye ve kendimi daha çok kabullenmeye başladım.
"Farklı olmak eşsizlik ve eşsiz olmak mükemmel olmaktan daha iyi."
Laura, her şeyi gün gün ele aldığını ve bir gün hiç makyaj yapmadan evden çıkmayı kendine hedef koyduğunu söylüyor.
Yıllarca tenini sakladıktan sonra, geldiği noktadan gurur duyduğunu ve görünümünde farklılık olan diğer insanların da kendi görünümlerini kabullenmeyi öğrenmelerini umduğunu söylüyor.
"Özgüven kazanmak bir gecede olmaz, kesinlikle olmaz. Zaman alır ve kendinizi özgüvensiz hissetmek, farklı hissetmek normal.
"13 yaşlarımda evden şortla çıkacağımı asla hayal etmezdim ama şimdi oluyor. Ve kendimle gurur duyuyorum."
